ممکن است بیماران درد گردنی و درد رادیکولر بازو که با حرکت سر تشدید می شود، مراجعه کنند. به نظر می رسدمکانیسم مسئول درد  که فشار بر ریشه ی عصبی تنها علت باشد، زیرا درد به مرور زمان و با درمان های محافظه کارانه و علیرغم باقی ماندن فشار، کاهش می یابد. در صورت بیرون زدگی جانبی دیسک، ممکن است تغییرات سگمانی حسی، حرکتی یا رفلکس، معمولاً در سطح C6 یا C7 در سمت مبتلا، ایجاد شود. با بیرون زدگی مرکزی تر دیسک، پاراپارزی اسپاستیک و اختلال حسی در ساق پا، گاهی همراه با اختلال عملکرد اسفنکتر، می تواند در اثر فشار بر نخاع ایجاد شود. تشخیص با  سی تیاسکن و ام آر آی    و میلوگرافی تأیید می شود. در هر صورت، این مطالعات تصویربرداری می توانند اختلالاتی را در افراد بی علامت میانسال یا مسن تر نشان دهند، به نحوی که فتق دیسک می تواند یافته ای اتفاقی بوده و ارتباطی با نشانه های بیمار نداشته باشد. الکترومیوگرافی می تواند مشخص کند که آیا اختلالات آناتومیک اهمیت عملکردی دارند یا خیر.

 

 درد گردن مسئله شایعی در جمعیت عمومی است؛ تحقیقات نشان می دهند که تقریباً یک سوم بزرگسالان درد گردن  را در یک سال گذشته تجربه کرده اند که گاه تا بیش از 6 ماه ادامه یافته است.اختلالات مادرزادی مهره های گردنی مانند همی ورتبری یا مهره های به هم چسبیده، فشار قاعده جمجمه و بی ثباتی مفصل اطلس ـ آسه(مفصل آتلانتواگزیال)، می توانند موجب دگرگونی شوند. بیماری های تروماتیک، عفونتی و   نئوپلاستیک که در فوق به عنوان علل درد کمر عنوان شدند، می توانند بر نخاع گردنی هم اثر گذاشته و ایجاد درد گردنی کنند. ممکن است آرتریت روماتوئید، ستون فقرات را به ویژه در ناحیه گردن، گرفتار کند و منجر به درد، سفتی و کاهش تحرک آن شود؛ فشار بر نخاع ممکن است در اثر دررفتگی مهره ها و دررفتگی ناکامل مفصل اطلس ـ آسه ایجاد  شود که اگر با ثابت کردن درمان نشود، زندگی را به مخاطره می اندازد.آسیب های گردن یک علت مهم درد گردنی اند. به ویژه آسیب های فلکسیون ـ اکستانسیون شلاقی، در اثر تصادفات اتوموبیل شایع  هستند.سایر آسیب های نهفته ی گردنی مانند شکاف های دیسکی و شیارها ممکن است در برخی موارد مسئول ایجاد نشانه ها باشند، اما شناخت آن ها مشکل است. درمان نشانه های پایدار پس از آسیب شلاقی مورد بحث است.

معیارهای درمانی محافظه کارانه، مناسبند. سایر رویکردهایی که گاه توصیه می شوند، شامل بلوک لبه مفصل گردنی با بوپیواکائین تزریق کورتیکواستروئیدهای دیرجذب در مفاصل است، اما پاسخ متغیر بوده و اغلب کوتاه مدت است. دررفتگی ناکامل لبه  مفاصل گردنی یک عارضه شناخته شده دیگر در تصادفات اتومبیل است. در بیمار مبتلا به هیپراستوزایدیوپاتیک اسکلتی، حتی آسیبهای جزیی می تواند منجر به شکستگی ناحیه آنکیلوز شده گردد، اما در چنین شرایطی نقص های عمده  عصبی شایعند.

بیماری نخاعی که به نحوی شایع در گردن یا قسمت پایین پشت (کمر) اتفاق می افتد، می تواند موجب درد موضعی، ریشه ای یا هر دو گردد. همچنین می تواند به دردی منجر شود که به سایر بخش های درماتوم مبتلا منتشر می گردد. مثلاً، درد ناشی از ستون فقرات کمری اغلب به باسن منتشر می شود. برعکس، ممکن است درد پشت منشأ احشایی، بویژه احشای لگنی داشته باشد. درد موضعی می تواند موجب اسپاسم محافظتی در محل شود که به نوبه خود درد بیشتری تولید کرده و نیز می تواند به وضعیت غیرعادی، محدودیت حرکت و حساسیت موضعی در ستون فقرات منجر شود.

ممکن است  گرفتن شرح حال ،راهنمایی به سوی علت زمینه ای باشد و معاینه ی فیزیکی گرفتاری نورولوژیک را تعیین خواهد کرد.مطالعات تشخیصی که در ارزیابی بیماران سودمندند، شامل رادیوگرافی ناحیه مبتلا، شمارش کامل خونی و سرعت رسوب گلبول های قرمز (بویژه اگر در مورد وجود بیماری های عفونتی یا التهابی یا میلوما شکی وجود داشته باشد)؛ تعیین پروتئین سرم و الکتروفورز، اندازه گیری کلسیم، فسفر، آلکالن و اسید فسفاتاز و اسید اوریک می باشند. الکترومیوگرافی (نوار عضله)می تواند به تعیین شدت و وسعت گرفتاری ریشه ای کمک کند؛ همچنین راهنمایی برای تعیین پیش آگهی است. CTاسکن، MRI ستون فقرات یا میلوگرام ممکن است ضروری باشند، به ویژه اگر شکی به وجود نئوپلاسم وجود داشته باشد، اختلالات نورولوژیک پیشرونده باشند، علیرغم درمان مناسب درد پایدار بماند یا اگر شواهدی مبنی بر گرفتاری نخاع در دست باشد. می توان در جریان میلوگرافی، CSF را برای بررسی آزمایشگاهی به دست آورد.

 

درد رادیکولر
درد رادیکولر به منطقه فعالیت یک یا چند ریشه ی عصب محدود بوده، اغلب با سرفه، عطسه و سایر مانورهایی که موجب افزایش فشار داخل نخاع می شوند، تشدید می گردد. همچنین مانورهایی که عصب مبتلا را تحت کشش قرار دهد، موجب تشدید درد می شوند. بالا بردن غیرفعال پا منجر به کشش ریشه های ساکرال و کمری تحتانی می شود، حالتی که در اثر خم کردن پاسیو گردن نیز ایجاد می شود. حرکات ستون فقرات که موجب تنگی سوراخ بین مهره ای می شود، درد ریشه ای را تشدید می کند. اکستانسیون یا خم شدن سر به سمت مبتلا، ممکن است نشانه های ریشه ای گردنی را تشدید کند. علاوه بر درد، ضایعات ریشه می توانند موجب پارستزی و بی حسی در انتشار درماتومی شوند؛ همچنین برحسب سطح ابتلاء می توانند ضعف و تغییرات رفلکس سگمانی را موجب شوند. روش های مفید درمانی شامل بی حرکتی، درمانهای طب فیزیکی ،داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی یا سایر آنالژیک ها و رفع فشار به طریق جراحی است.